Kırmızı karanlığı gönlüm artık suskun
Yıllar eskimiş, sözler tükenmiş, bakışlar yorgun
Bir öfkeye esir edilen emeklerin kurbanı sevgiler
Kimbilir kimde pişman, kimde çaresiz, kimde yalnız ve kimde solgun
Dört duvar sessizliği yüreğim artık atmaz
Heyecanı bitmiş, kapılar kilitlenmiş, yollar çıkmaz
Bir hiçe tercih edilen heveslerin kurbanı yüzler
Kimbilir kimde tövbekar, kimde devasız, kimde ıssız ve kimde yaşamaz
Ve bir kuyunun içinde çığlıklarım fakat susuz
Dermanı kesilmiş, çıkışlar engellenmiş, gayretler sonuçsuz
Bir söz ile kandırılan hayatların kurbanı nefesler
Kimbilir kimde hayırsız, kimde dipsiz, kimde değersiz ve kimde yersiz yurtsuz...
Melek Kaya
